#7 Wyznanie

Była już 4 rano, robiło się coraz jaśniej. Wszyscy już poszli, Jeremi poszedł spać, a Damon został.
-Nie idziesz do domu? - pytałam.
Podszedł do mnie i zaczął mnie całować. Potem stanął przede mną i powiedział:
- Wiesz? Kocham Cie skarbie.. Wiem, że mówię to szybko, ale tak czuje, zależy mi na tobie.
I rzuciłam mu się w ramiona, zaczęliśmy się całować, gdy nagle do salony wszedł Jeremi i mówił:
- Poważnie? Może nie w tym domu? Jezu..
Popatrzyliśmy na niego i oboje się zaczęliśmy śmiać. Złapałam Damona za rękę i poszłam do góry do mojego pokoju.
- Chodź, tu jest mój pokój, zostań. Ja szybko pójdę po coś do picia. Co byś chciał? - zapytałam.
- Woda wystarczy - odpowiedział.
Poszłam do kuchni po wodę, wróciłam do pokoju, a on leżał na łóżku bez koszulki..
Patrzyłam na niego i myślałam, że na kogoś lepszego nie mogłam trafić.
- Połóż się koło mnie - popatrzył i powiedział.
Szybko poszłam do niego na łóżko, nawet nie musiałam się zastanawiać.
On wtedy odwrócił twarz w moją stronę, powiedział, że jest szczęśliwy. A potem mnie pocałował.

Koło 12 musiał iść już do domu, więc odprowadziłam go do drzwi.
- Już dzisiaj się nie spotkamy, ale pisz do mnie to jutro gdzieś wyjdziemy. - powiedział Damon.
- Dobrze - mówiłam zadowolona.
Ostatni raz mnie przytulił i wyszedł.
<dzwoni telefon>
* Bonnie - Hej Elena. Nie potrzebujesz pomocy w sprzątaniu po nocy? Bo ja z Caroline możemy przyjść.
* Elena - Nie, nie trzeba, dam sobie radę. Nie jest aż tak źle.
* Bonnie - No jak chcesz, to my idziemy do Grill'u jak byś coś chciała dzwoń.
* Elena - Oki, pa
* Bonnie - paa
<koniec rozmowy przez telefon>