- Nie żałujesz?
- Czego? - zapytałam.
- Tego, że nie poszłaś do szkoły - powiedział Damon.
- To się okaże jak będzie później - odpowiedziałam.
Doszliśmy na miejsce. Była cisza.. Słychać było tylko wodę spływającą po dużym wodospadzie, naokoło nas były drzewa. I mała ławeczka którą widzieliśmy z dołu.. Była umieszczona na samym górze wodospadu. Poszliśmy tam, usiedliśmy.. Było pięknie. Przez te parę godzin siedzieliśmy i rozmawialiśmy o wszystkim. O szkole, dzieciństwie, miłości i przyjaźni.
Zaczęło robić się ciemno. Księżyc było już widać.
- Zimno mi - szepnęłam cicho.
Nic nie odpowiedział, tylko przytulił mnie mocno i powiedział to będzie nasze wspólne miejsce, miejsce którego nikt nie zna tylko ty i ja. Miejsce w które możesz wrócić w dobrych i złych chwilach. Popatrzyłam na niego i wtuliłam się mocno, czując się bezpiecznie.
- Elena, Elena! Gdzie jesteś? - krzyczała moja mama.
- Chodź ze mną, z tyłu jak zejdziemy na dół jest mój samochód.
Zawiozę Cię szybko do domu, i tak już wystarczająco zmarzłaś. - zaproponował Damon.
- Nie wiem czy nie lepiej żebym wróciła z nimi.. Ale nie chce mi się słuchać tego jak mogłam tak postąpić..Mieszkam pod numerem 1422. Idziemy? - zapytałam.
- Chodź księżniczko. - powiedział do mnie spokojnie.
Idąc bardziej za nim uśmiechnęłam się do siebie i powiedziałam - dobrze, idę.
Jadąc autem powiedział, żebym położyła się szybko spać. Rodzice do jutra się trochę uspokoją
Pięć minut i byliśmy na miejscu. Wyszłam z auta, on odprowadził mnie pod same drzwi.
- Wiesz zaprosiłabym Cię do domu, ale ta cała sytuacja.. No po prostu nie chce jej pogarszać. - powiedziałam smutnie.
- Rozumiem, nie musisz nic mówić - powiedział.
Uśmiechnęłam się lekko.
- Mogę coś zrobić? - szepnął do mnie Damon
- Co takiego? - zapytałam zdziwiona.
I pocałował mnie delikatnie w usta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz