#8 Pocałunek

Znów szkoła. Tak mi się nie chce do niej iść. Ale trzeba. Zobaczę się z Damon'em wkońcu.
Ubrałam się, zapakowałam kanapki i wyszłam do szkoły. W drodze spotkałam Bonie.
- Hej. Wczoraj jak podniosłam ręce do góry zapaliły się wszystkie świece jakie miałam w pokoju!!!
- Co ty gadasz. Pewnie ci się śniło. - Odpowiedziałam.
- Nie! Mówię prawdę. To co mi babcia mówiła. Chyba jestem czarownicą. - Mówiła Bonie.
- Przecież sama w to nie wierzyłaś - przypominałam.
- No tak. Ale to jest prawda. Stój! - Powiedziała Bonie.
- Co? - Zapytałam.
Bonie wtedy podniosła obie ręce do góry, a wszystkie lampy na chodniku się zaświeciły.
- Jak. Jak ty to? - Pytałam nie wierząc w to co wiedzę.
- Mówiłam. Jestem czarownicą. - Zadowolona z siebie poszła dalej przed siebie. Ja wraz z nią.
Jak weszłyśmy do szkoły Damon'a ani razu nie zobaczyłam. Nie było go dziś w szkole. Jak minęły wszystkie lekcje poszłam prosto do jego domu. Pukałam aż otworzył.
- Co chcesz? - Pytał jak nie on.
- Nie było Cię w szkole. Myślałam, że coś się stało. - Smutno mi się zrobiło.
- Sama powinnaś dobrze wiedzieć czemu mnie nie było. Nie chce już Cię widzieć. - Powiedział Damon.
- Co? Co ja zrobiłam. O co Ci chodzi?! - Pytałam.
- Wiesz o co. - Odpowiedział i zamknął drzwi.
Poszłam do domu i zaczęłam płakać. O co chodzi. Nic złego nie zrobiłam. Nie wytrzymam bez niego. Przecież go kocham.
Napisałam do niego sms'a:
* naprawdę nie wiem co zrobiłam. Możesz mi powiedzieć? - Elena
Odpisał mi dopiero po godzinie.
* na imprezie całowałaś się z Matem tym twoim przyjacielem niby. - Damon
* Słucham?!! Nie zrobiłam tego. Kto Ci to powiedział takie głupoty? - Elena
* To już nie jest ważne kto. - Damon
* Jest ważne. Ponieważ nie zrobiłam nic takiego. Niby kiedy jak cały czas byliśmy razem? - Elena
* Przed moim przyjściem. - Damon.
* Przed Twoim przyjściem to ja rozmawiałam z Bonie i Caroline cały czas i myślałam kiedy wkońcu przyjdziesz. Kto Ci tak mówił, że się z nim całowałam?? - Elena.
* Sam Matt mi to powiedział! Wystarczy? Teraz już do mnie nie pisz. - Damon
* Kocham Cię... Wczoraj tego nie powiedziałam bo się bałam. - Elena
* Teraz już za późno. - Damon.
( koniec sms'ów )
Z płaczem szybko pobiegłam do Matta. Od razu otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Do jego pokoju. Siedział na łóżku.
- co ty powiedziałeś Damon'owi? Że niby się całowaliśmy? Przecież to nie prawda!! - Krzyczałam.

#9 Matt vs Damon

- Wiem. Ale to ja Cię kocham. - Matt
- Gdybyś mnie kochał nie zrobił byś czegoś takiego. - Powiedziałam.
- Nie rozumiesz, że tak dla ciebie będzie lepiej? On jest inny. Zbyt tajemniczy. Prawie go nie znasz. - powiedział Matt.
- Może ja go kocham? Nie pomyślałeś o tym? - Zapytałam że złością.
- Kochasz? Znasz go ledwie tydzień. - powiedział kolega.
- Dobra. Idę nie mam o czym z tobą gadać. Ale jak nie powiesz mu jak było serio, że się nie całowaliśmy to koniec naszej znajomości.
Poszłam do drzwi, wyszłam i nimi trzasłam.
Szybko pobiegłam do Damon'a do domu. Zapukałam. Otworzył.
- Znowu ty? - Zapytał Damon.
- Tak ja.. Byłam u Matt'a powiedział, że zrobił to żebym z tobą już nie utrzymywała kontaktu, bo on mnie kocha. Ale ja kocham ciebie. I nie chce Cię stracić. Chce spędzać z tobą jak najwięcej czasu. - powiedziałam.
- Mam w to uwierzyć? Haha - zaśmiał się Damon.
- Tak. Uwierz. Kocham Cię. - Powiedziałam i odeszłam do domu.
W domu zjadłam obiad. A po chwili zadzwonił telefo.
( rozmowa telefoniczna )
* Cześć Eleno - mama
* Cześć.... - Elena
* Wszystko dobrze? Dom cały? Jeremi dobrze się czuje? - Mama
* Tak wszystko dobrze. - Elena
* My z tatą wracamy trochę szybciej i wyjeżdżamy dziś wieczorem. Więc jutro rano powinniśmy być. - Mama
* No jak chcesz. - Elena
* Nie cieszysz się? - mama
* Po tym co ostatnio zrobiłaś? Chyba śmieszna jesteś. Zobaczymy się jutro pa.
( koniec rozmowy )
Odłożyłam szybko słuchawkę.
Poszłam do pokoju. Zrobiłam lekcje i położyłam się spać. Wstałam o 6 i zaczęłam szykować się do szkoły. Włączyłam jak nigdy tv. I leciał jakiś kanał... Nawet nie wiedziałam jaki, słyszałam tylko to co w nim mówią.
Głos pani z wiadomości:
- Tragiczny wypadek! Samolot rozbił się lecąc z Francji. Leciało 230 osób żadna nie przeżyła!

#7 Wyznanie

Była już 4 rano, robiło się coraz jaśniej. Wszyscy już poszli, Jeremi poszedł spać, a Damon został.
-Nie idziesz do domu? - pytałam.
Podszedł do mnie i zaczął mnie całować. Potem stanął przede mną i powiedział:
- Wiesz? Kocham Cie skarbie.. Wiem, że mówię to szybko, ale tak czuje, zależy mi na tobie.
I rzuciłam mu się w ramiona, zaczęliśmy się całować, gdy nagle do salony wszedł Jeremi i mówił:
- Poważnie? Może nie w tym domu? Jezu..
Popatrzyliśmy na niego i oboje się zaczęliśmy śmiać. Złapałam Damona za rękę i poszłam do góry do mojego pokoju.
- Chodź, tu jest mój pokój, zostań. Ja szybko pójdę po coś do picia. Co byś chciał? - zapytałam.
- Woda wystarczy - odpowiedział.
Poszłam do kuchni po wodę, wróciłam do pokoju, a on leżał na łóżku bez koszulki..
Patrzyłam na niego i myślałam, że na kogoś lepszego nie mogłam trafić.
- Połóż się koło mnie - popatrzył i powiedział.
Szybko poszłam do niego na łóżko, nawet nie musiałam się zastanawiać.
On wtedy odwrócił twarz w moją stronę, powiedział, że jest szczęśliwy. A potem mnie pocałował.

Koło 12 musiał iść już do domu, więc odprowadziłam go do drzwi.
- Już dzisiaj się nie spotkamy, ale pisz do mnie to jutro gdzieś wyjdziemy. - powiedział Damon.
- Dobrze - mówiłam zadowolona.
Ostatni raz mnie przytulił i wyszedł.
<dzwoni telefon>
* Bonnie - Hej Elena. Nie potrzebujesz pomocy w sprzątaniu po nocy? Bo ja z Caroline możemy przyjść.
* Elena - Nie, nie trzeba, dam sobie radę. Nie jest aż tak źle.
* Bonnie - No jak chcesz, to my idziemy do Grill'u jak byś coś chciała dzwoń.
* Elena - Oki, pa
* Bonnie - paa
<koniec rozmowy przez telefon>

#6 Impreza

Wróciłam do łazienki zadowolona, ubrałam się i poszłam do Damona.
- Za godzinkę muszę być w domu - powiedziałam.
- Dobrze. Przyjdziesz jeszcze do mnie? - zapytał Damon z nadzieją.
- Pewnie! Ale dzisiaj to ty przyjdziesz do mnie, o 22,00. Robimy w domu imprezkę.. - powiedziałam stanowczo.
- Będę na pewno - odpowiedział.
Po chwili poszłam do przedpokoju, ubrałam buty. Szykowałam się do wyjścia, już łapałam za klamkę i nagle usłyszałam:
- Stój! Telefon. Zapomniałabyś.. - powiedział do mnie Damon.
- O, no tak, dziękuję - odpowiedziałam.
Wtedy podszedł do mnie bliżej i pocałował mnie w czoło. Wyszłam i szybko pobiegłam do domu. W wejściu czekał na mnie Jeremi.
- Gdzie byłaś? - pytał.
- U Bonnie, przecież pisałam Ci wczoraj. - powiedziałam wchodząc do kuchni po szklankę wody.
- Nie było Cię u niej. Była u nas wczoraj bo chciała do Ciebie na chwilę przyjść coś pożyczyć. - zdenerwowany mówił.
- Dobra, byłam u Damona.. Nie mogłam wczoraj wrócić. Trochę wypiłam, przepraszam Cię Jeremi. - mówiłam do niego spokojnie.
 - Mogłaś wczoraj powiedzieć prawdę. A jak u niego było? - pytał Jeremi.
- Dobrze, rozmawialiśmy długi czas.. Pójdę już do pokoju. Muszę ogarnąć troszkę dom, zaprosiłam na wieczór paru znajomych, jak chcesz też możesz kogoś sobie wziąć, ale góra 3 osoby.
Popatrzył na mnie zdziwiony, a po chwili z uśmiechem odszedł do pokoju.
Zaczęłam sprzątać, zleciały mi tak 3 godziny,  była już 17,00. Musiałam kupić jeszcze picie i coś dobrego do jedzenia. Jak wróciłam z zakupów była 19,00. Poszłam się ładnie ubrać, pomalować, zapytać Jeremiego czy kogoś zaprasza.. Powiedział, że nie, i tak wszyscy pewnie przyjdą..
Tak minął mi czas do 22,00. Nagle zapukała pierwsza osoba.
- To pewnie Caroline z Bonnie. - moje najlepsze dwie przyjaciółki, powiedziałam do Jeremiego który stał obok.
Nie myliłam się. Za chwilę przyszła moja koleżanka Vicky z Tayler'em. A potem reszta znajomych. Przyszło trochę więcej osób niż myślałam. Naliczyłam ich aż 32, ale nadal czekałam na Damona, który miał być.
Po 23 ktoś zapukał, szybko poszłam otworzyć drzwi. To był Damon.
- Hej Damon! Co tak późno? - zapytałam śmiejąc się.
- Cześć, nie lubię przychodzić na czas - uśmiechnął się do mnie.
- Okay, to na co czekasz, nie wejdziesz? - pytałam.
- A mogę? - pytał ze śmiechem.
- Jasne, zapraszam do środka! - powiedziałam.

Weszliśmy i poszliśmy do kuchni po piwo.
- Nie wiedziałem, że tyle pijesz - powiedział Damon z uśmiechem.
- Ej! Haha nie piję dużo.. Tylko teraz nie wypada nic nie wypić - popatrzyłam na niego.
- Chodź zatańczymy! - porwał mnie na środek salonu na którym reszta też tańczyła.

Tańczyliśmy tak całą noc, aż do wschodu słońca.

#5 Dom Damona

Podbiegłam do Damona i poszliśmy razem do niego. Na miejscu ujrzałam duży dom. Weszliśmy do środka. Usiadłam na kanapie, a Damon zaproponował mi coś do picia.
Rozmawialiśmy długo ze sobą, w końcu wstał, a w drodze do kuchni powiedział do mnie żebym się położyła. Zrobiłam tak jak chciał, przyszedł z lodem i położył je na mojego siniaka.
- Będzie mniej boleć - powiedział przytulając mnie.
Leżałam tak z 30 minut, faktycznie bolało coraz mniej. Usiadłam odkładając lód. Damon podszedł do jednej z szafek. Otworzył ją i wyją jakąś szklankę.
- Chcesz trochę whisky? - zapytał.

- Nie powinnam.. - odpowiedziałam.
- Szklanka nic Ci nie zaszkodzi.. - powiedział śmiejąc się.
- Daj.. wypijemy i idę - powiedziałam.
Usiedliśmy blisko siebie, podał mi szklankę z alkoholem i zaczęliśmy pić. Po pierwszej poprosiłam o 2 szklankę, tak aż do 6..
- Nie dam rady wrócić do domu, co na to Jeremi. - powiedziałam.
- Zawsze możesz zostać u mnie na noc. - zaproponował.
- Napiszesz z mojego telefonu Jeremiemu, że zostaje u Bonnie? - zapytałam.
Zgodził się od razu. Pościelił mi łóżko w swojej sypialni i powiedział:
- Śpij tutaj, u mnie, ja będę spał na kanapie na dole. - powiedział.
- Nie, nie zostawiaj mnie, nie będzie Ci tam wygodnie. Możesz spać ze mną? - zapytałam z nadzieją.
- Nie będzie Ci to przeszkadzać? - pytał.
- Nie, no co ty.. Będzie fajnie, pogadamy i pójdziemy spać - powiedziałam.
Posunęłam się kawałek w bok. Położył się koło mnie obejmując mnie tak żebym mogła mieć głowę na jego ramieniu. Chciałam żeby ten wieczór nigdy się nie skończył, czułam, że go kocham.. Ale znałam go tylko parę dni.
Zasnęliśmy wtuleni w siebie mocno. Rano jak się obudziłam popatrzyłam w bok, a jego nie było.. Było tylko śniadanie, kanapki i ciepła herbata, leżała też mała karteczka na której pisało ,, Zostań, będę za jakiś czas ,,.
Zjadłam, wypiłam, poszłam do łazienki się wykąpać.. Wyszłam z dużej wanny, owinęłam się w ręcznik, bo chciałam szybko skoczyć do pokoju po ciuchy. Wyszłam z łazienki i stanęłam nie ruchomo. Damon stał przede mną. Patrzył na mnie i nie mógł nic powiedzieć.

- Ja chciałam się tylko wykąpać, zapomniałam ciuchów i... - próbowałam coś powiedzieć.
- Hej, nic się nie stało, patrzę tak na Ciebie.. Śliczna jesteś. - uśmiechnął się i poszedł do salonu.

#4 Siniak

Musiałam już wstawać i szykować się do szkoły.. Pomyślałam że dobrze, że to już piątek. Wkońcu odpocznę. Poszłam do łazienki. Popatrzyłam w lustro i widziałam moja twarz która nad okiem miała dużego fioletowego siniaka. Zaczęłam płakać. Znowu. Jeremi usłyszał, przyszedł do łazienki i zapytał:
- Co się stało? Kto Ci to zrobił?
- To tylko siniak Jeremi. Nic takiego. - Powiedziałam smutnie.
- Ten nowy że szkoły? Daman czy Damon. - Zapytał wściekły.
- Damon. Nie to nie on. Wczoraj kłuciłam się z rodzicami. To mama mi tak przywaliła. - Zaczęłam wszystko mówić. Płakać i przytuliłam się do brata.

- Nie myślałem, że ona jak jest.. Nie pójdziesz chyba dzisiaj do szkoły. Co? - Zapytał mnie brat.
- Muszę iść. Założe jakieś okulary. Pójdę. - Odpowiedziałam.
Puściłam go i poszłam się ubierać. Założyłam czarną bluzkę i kremowe spodenki, pomalowałam się, ubrałam ciemne okulary i poszłam do szkoły.

Przed szkoła na ławce siedział Damon. Ucieszyłam się jak go zobaczyłam. Już miałam do niego podejść, ale on wstał i podszedł pierwszy. Przytulił mnie mocno. I zapytał po co mi te okulary skoro nie ma słońca. Powiedziałam mu, że tak lepiej wyglądam.
- Pokaz swoje piękne oczka. - Powiedział ściągając mi okulary. - Kto Ci to zrobił?

- Uderzyłam się wczoraj nie chcąco. - Odpowiedziałam smutnie.
- Nie mogłaś sama się tak uderzyć. - Przytulił jeszcze ray mówiąc mi do ucha - powiesz kto?
- Moja mama. Wczoraj na siebie obie krzyczałyśmy. A ona wkońcu mi dała w twarz. Nie odzywałam się już do niej po tym. A dzisiaj wyjechała na tydzień z ojcem do Francji odpocząć.
- Jak mogła Ci to zrobić? Jak matka może uderzyć swoją córkę?! Może przyjdziesz do mnie dziś po szkole? Do mnie do domu. - Zaproponował.
- Muszę iść do domu. Zrobić jakiś obiad Jeremiemu. - Powiedziałam.
- Ma już szesnaście lat. Da sobie radę. A jak nie, to daj mu kasę kupi sobie coś i będzie dobrze. - Powiedział.
- Eh.. Jak go znajdę to mu powiem że wrócę wieczorem. Idę do klasy bo już dzwonek. Potem się zgadamy.
Poszłam do klasy tak jak powiedziałam. Później spotkałam na korytarzu Jeremiego. Dałam mu kasę i powiedziałam że wrócę później i żeby kupił sobie coś do jedzenia.
Lekcje się wkońcu skończyły. Wysyłam że szkoły, a Damon już na mnie czekał.

#3. Niespokojny wieczór

Damon wrócił do auta, czekając w nim aż wejdę do domu. Znalazłam klucze, otworzyłam dom i poszłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku myśląc cały czas o Damon'ie.
Po chwili usłyszałam jak otwierają się drzwi.. Moi rodzice już wrócili. Szli do góry schodek po schodku. Bałam się, ale co miałam zrobić. Nagle słyszę taty głos pod drzwiami:
- Ona jest w pokoju.
Otworzyli lekko drzwi i weszli.
- Elena?! Gdzie ty byłaś? Wiesz że Cię szukaliśmy? Martwiliśmy się! - Krzyczała mama, a ja nie mogłam już tego słuchać. Patrzyłam na nią, ale cały czas myślałam o tym jak pocałował mnie Damon.
- Masz karę! Zbędnego spotykania się z koleżankami, kolegami! - wykrzyknął tata.
- A co z naszym wyjazdem. Mieliśmy jechać wszyscy razem. Ja, Jeremi i wy. - Powiedziałam.
- Uznaliśmy, że będzie lepiej jak polecimy sami. Tydzień to nie tak dużo. My odpoczniemy i wrócimy. A twój brat Jeremi musi wziąć się za naukę, więc taki wyjazd nie polepszy jego sytuacji. - powiedziała moja mama.
- Dobra, wy sobie jedziecie, a my... - Przerwała mi mama:
-No właśnie co do tego wyjazdu. To lecimy jutro o 6:00. Macie chodzić do szkoły. Ty masz pilnować brata. I żadnych imprez. Lodowka całą wypełniona.
- Haha żartujesz? Zostawiasz mnie samą tak nagle i mam wszystko pilnować. Jesteś śmieszna! - Krzyczałam do mamy.
Patrzyła na mnie cicho. Nagle podniosła rękę i uderzyła mnie w twarz.
Popłakałam się, jaka matka bije swoje dziecko, myślałam..
Całą noc siedziałam na łóżku i miałam ochotę tylko na jedno. Zobaczyc i przytulić Damon'a. Koło 5 rano położyłam się spać. Męczyłam się i nie mogłam zasnąć. Szybko mi zleciało do 7... Wkońcu była cisza i rodzice wyjechali. Cieszyłam się, że będę mieć spokój.