#3. Niespokojny wieczór

Damon wrócił do auta, czekając w nim aż wejdę do domu. Znalazłam klucze, otworzyłam dom i poszłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku myśląc cały czas o Damon'ie.
Po chwili usłyszałam jak otwierają się drzwi.. Moi rodzice już wrócili. Szli do góry schodek po schodku. Bałam się, ale co miałam zrobić. Nagle słyszę taty głos pod drzwiami:
- Ona jest w pokoju.
Otworzyli lekko drzwi i weszli.
- Elena?! Gdzie ty byłaś? Wiesz że Cię szukaliśmy? Martwiliśmy się! - Krzyczała mama, a ja nie mogłam już tego słuchać. Patrzyłam na nią, ale cały czas myślałam o tym jak pocałował mnie Damon.
- Masz karę! Zbędnego spotykania się z koleżankami, kolegami! - wykrzyknął tata.
- A co z naszym wyjazdem. Mieliśmy jechać wszyscy razem. Ja, Jeremi i wy. - Powiedziałam.
- Uznaliśmy, że będzie lepiej jak polecimy sami. Tydzień to nie tak dużo. My odpoczniemy i wrócimy. A twój brat Jeremi musi wziąć się za naukę, więc taki wyjazd nie polepszy jego sytuacji. - powiedziała moja mama.
- Dobra, wy sobie jedziecie, a my... - Przerwała mi mama:
-No właśnie co do tego wyjazdu. To lecimy jutro o 6:00. Macie chodzić do szkoły. Ty masz pilnować brata. I żadnych imprez. Lodowka całą wypełniona.
- Haha żartujesz? Zostawiasz mnie samą tak nagle i mam wszystko pilnować. Jesteś śmieszna! - Krzyczałam do mamy.
Patrzyła na mnie cicho. Nagle podniosła rękę i uderzyła mnie w twarz.
Popłakałam się, jaka matka bije swoje dziecko, myślałam..
Całą noc siedziałam na łóżku i miałam ochotę tylko na jedno. Zobaczyc i przytulić Damon'a. Koło 5 rano położyłam się spać. Męczyłam się i nie mogłam zasnąć. Szybko mi zleciało do 7... Wkońcu była cisza i rodzice wyjechali. Cieszyłam się, że będę mieć spokój.